SPORT 24 - Αρθρογραφία

Είναι γνωστό ότι με τα… ψέμματα δεν βάφεις αβγά, που είναι ένα εποχικό έθιμο και λόγω του Πάσχα.

Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός, κακά τα ψέμματα, έχασαν τεράστια ευκαιρία μεγάλης διάκρισης εφέτος στην Ευρώπη. Σαφώς και το πρωτάθλημα ήταν, είναι και θα είναι (ότι και αν λένε κατά καιρούς για εντυπωσιασμό οι παράγοντες των μεγάλων ελληνικών ομάδων) πάντα ο πρωταρχικός στόχος, αλλά μπροστά σε αυτό το…δέντρο του τίτλου, χάθηκε ουσιαστικά ολόκληρο δάσος, αυτό της πρόκρισης τουλάχιστον στα προημιτελικά των δύο Ευρωπαϊκών διοργανώσεων.

Εκεί που βρίσκονται ήδη ομάδες όμως η Μπορντό και η Σταντάρ Λιέγης, αλλά και η Λυόν με την Φούλαμ που δεν κόλωσαν στο ελάχιστο στο άκουσμα των αντιπάλων τους στην κλήρωση (Ρεάλ Μαδρίτης και Γιουβέντους αντίστοιχα) τους οποίους και απέκλεισαν με εκκωφαντικό τρόπο.
Οι δικοί μας, αποπροσανατολίστηκαν από νωρίς. Οι μεν πρωταθλητές Ελλάδος από την μπάλα που έπαιζε η Μπορντό τον Δεκέμβριο (τώρα απλά εμφανίζεται το…φάντασμά της) ο δε Παναθηναϊκός από το μεθύσι της πρόκρισης με τη Ρόμα και κυρίως την Τρίπολη που άνοιγε μέσω της σήραγγας του Αρτεμισίου διαπλατα τον δρόμο προς τον τίτλο.
Συνέχεια »

Ότι πρόκειται για τον πρόεδρο που έχει τις λύσεις για όλα τα (τρέχοντα και μελλοντικά) ζητήματα δεν το λες… Τουλάχιστον όχι ακόμα, όχι τώρα, αφού σαφές δείγμα γραφής δεν υπάρχει για τον Σταύρο Αδαμίδη.

Άλλωστε μέσα σε όλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τρόπον τινά εκτελεί χρέη διαχειριστή, δεν είναι μεγαλομέτοχος ούτε βασικός χρηματοδότης. Είναι όμως εδώ για να παίρνει τις αποφάσεις που δεν θέλουν ή δεν τολμούν να πάρουν οι αρμόδιοι και να εφαρμόσει το δικό του σχέδιο συντήρησης – αντεπίθεσης.

Όσα ευτυχώς δεν κάνει…

Σίγουρα πάντως δεν τον λες και ράθυμο, άβουλο ή τεμπέλη. Δεν είναι κρυμμένος πίσω από έναν υπολογιστή παίζοντας ναρκαλιευτή ή συζητώντας στο τηλέφωνο για το πότε θα κυκλοφορήσει το δεύτερο μέρος του DVD της Τζούλιας. Δεν στέλνει e-mail κατά ριπάς (τουλάχιστον όχι ακόμα) για να μπερδέψει ακόμη περισσότερο τη διοικητική κατάσταση, δεν εκλιπαρεί για λύσεις από εξαφανισμένους μετόχους αλλά είναι εκεί επιχειρώντας να τις δώσει ο ίδιος.

Δεν ψάχνει για δικαιολογίες, δεν κρύβεται πίσω από τις μουδιασμένες σκέψεις των αφεντικών που απέμειναν με την ΠΑΕ στα χέρια δίχως να το έχουν επιδιώξει, δίχως καν να το θέλουν, αλλά επειδή οι μεγάλοι οραματιστές στέρεψαν από (αγνά ομολογουμένως αλλά και δυστυχώς μη υλοποιήσιμα) σενάρια επιστημονικής φαντασίας κι είπαν να ασχοληθούν με άλλα πιο γήινα πράγματα, όπως επί παραδείγματι οι συναυλίες.

Κι όσα φαίνεται διατεθειμένος να κάνει…

Αντιθέτως και με γνώμονα πάντοτε τις πρώτες πράξεις της προεδρικής θητείας του, τον χαρακτηρίζεις ως δραστήριο και καταφερτζή. Κινείται έξω από το γραφείο του κι όχι κόβοντας βόλτες στους 4 τοίχους της Γράμμου, ανηφορίζει στους Θρακομακεδόνες, εξετάζει δια ζώσης την πρόοδο των έργων στα Σπάτα, επισκέπτεται το ξενοδοχείο της ομάδας, ακολουθεί την αποστολή στα εκτός έδρας ματς, κλείνει ραντεβού με στελέχη του ποδοσφαιρικού τμήματος, δίνει ξεκάθαρο στίγμα για τους σκοπούς και τα θέλω του.

Όλα τα απλά και καθημερινά πράγματα που οφείλει να κάνει ένας πρόεδρος ποδοσφαιρικής ομάδας θα πει κανείς. Μόνο που στην ΑΕΚ αυτό το είχαμε ξεχάσει από τότε που αποχώρησε ο Ντέμης ο οποίος (και η αλήθεια να λέγεται), δεν είχε άλλο αντικείμενο ενασχόλησης από το πρωί ως το βράδυ. Πολλές φορές και εις βάρος της οικογένειάς του. Ασχέτως με το αν και πόσα μεγάλα λάθη έκανε…

Ο Γκρέταρσον και ο Σαβέβσκι

Από τις πρώτες ενέργειες και αποφάσεις του, ο Αδαμίδης κρίνεται ως αποφασιστικός, κατασταλαγμένος σε αυτό που έχει σκοπό να κάνει αλλά και παρορμητικός. Αυτό ενδέχεται να τον οδηγήσει και σε παγίδες στις οποίες πάντως φαίνεται διατεθειμένος να πατήσει παρά να παριστάνει ότι δεν τις είδε. Μια τέτοια ήταν η δημοσιοποίηση της επικείμενης πρόσληψης του Άρναρ Γκρέταρσον.

Ίσως ήταν σοφότερο να γίνει λίγο αργότερα, όταν η ομάδα θα έχει ολοκληρώσει τις υποχρεώσεις της ακριβώς επειδή είναι εντελώς άκαιρη η παραφιλολογία που ξέσπασε για το αν ο Ισλανδός είναι ικανός ή όχι για να το αναλάβει το πόστο του τεχνικού διευθυντή. Για το αν είναι σωστό ή όχι να προσλαμβάνεται δίχως τη σύμφωνη γνώμη του Μπάγεβιτς. Για το αν αποτελεί το πρώτο σημάδι ότι επίκειται αλλαγή προπονητή ή όχι. Και θα έπρεπε να το περιμένει ότι θα συμβεί αυτό…

Άποψή μου είναι ότι τόσο η επιστροφή του Ισλανδού όσο (κυρίως) η ενεργοποίηση του Τόνι Σαβέβσκι συντελούνται για καλό και μπορούν να αποδειχθούν εποικοδομητικές για την ομάδα. Με ξεκάθαρους ρόλους και συγκεκριμένες αρμοδιότητες, αμφότεροι μπορούν συμβάλουν ουσιαστικά ώστε να μπουν σωστά οι βάσεις στο νέο οικοδόμημα που έχει κατά νου ο Αδαμίδης.

Και δεν βλέπω τον λόγο να μην βρεθούν κώδικες επικοινωνίας και συνεργασίας με τον Μπάγεβιτς, εφόσον βέβαια αυτός παραμείνει στην ΑΕΚ και μετά το ερχόμενο καλοκαίρι. Στο κάτω κάτω κι εκείνος οφείλει να είναι λιγότερο απόλυτος για τους ανθρώπους που πρέπει (ντε και καλά) να βρίσκονται γύρω του.

Υ.Γ. Στα υπέρ του νέου προέδρου καταγράφεται ασφαλώς το ότι πέτυχε να πείσει τον Νέμεθ να μείνει στην ΑΕΚ για επιπλέον έναν χρόνο. Ήταν πλήρως απογοητευμένος ο Ούγγρος από τις συνθήκες εργασίας, τις καθυστερήσεις στις πληρωμές αλλά και την τραγική εμπειρία να απειλείται με έξωση από τη σπιτονοικοκυρά του.

Μακάρι (διότι ο μικρός είναι εξαιρετικός παίκτης κι έχοντας υγεία θα γίνει βασικός στη νέα ΑΕΚ κι αυτό κρατήστε το) ο Αδαμίδης να κερδίσει και το δεύτερο μέρος του στοιχήματος, πείθοντας εξίσου και τη Λίβερπουλ…

Βαγγέλης Αρναούτογλου

Η εύκολη θεώρηση του αγώνα του Παναθηναϊκού με τη Σταντάρ στη Λιέγη, είναι πως η πρόκριση χάθηκε στο πρώτο παιχνίδι, διότι απλά ισχύει ως άποψη. Η άλλη με βάση την εικόνα του αγώνα στο Βέλγιο, είναι πως οι πράσινοι δέχθηκαν ένα αστείο γκολ, αλλά από κει και πέρα δεν τους ήθελε η μπάλα, εξ ου και έχασαν τη δεύτερη ευκαιρία, την οποία έδειξαν ότι ήθελαν.

Ίσως η σχέση της μιας κατάστασης με την άλλη έχει να κάνει με τους άγραφους νόμους της μπάλας. Όταν δηλαδή η άλλη ομάδα, η Σταντάρ εν προκειμένω, η οποία δεν έχει τίποτε άλλο, πέρα από την πρόκριση να επιδείξει στη σεζόν, την κατοχυρώνει όχι από μια δική της δημιουργία, αλλά από παιδικό λάθος της αντίπαλης αμυντικής λειτουργίας, στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου, μοιραία φτάνει σε μια και μόνον σχετικά εύκολη αποστολή, δηλαδή να μην δεχτεί τέσσερα γκολ στη συνέχεια. Έτσι τελικά κατάφερε και κράτησε το γκολ που πέτυχε και κέρδισε για δεύτερη φορά.
Συνέχεια »

Οι δύο διαδοχικές νίκες που πέτυχε ο Αρης μέσα σε διάστημα τεσσάρων ημερών, επί του ΠΑΟΚ και της Καβάλας, δεν θα πρέπει να προκαλούν έκπληξη σε κανέναν. Όχι μόνο επειδή ήταν «κρυστάλλινες», δίκαιες και εύκολες, αφού αποδείχθηκε ανώτερος των αντιπάλων του στο χορτάρι και στα δύο ματς, αλλά και για έναν επιπλέον λόγο: Είχαμε επισημάνει προ διμήνου περίπου, ότι τέτοια εποχή περίπου προβλεπόταν πως ο Αρης θα «ανοίξει», αφού αυτό προέβλεπε το σχέδιο του Εκτορ Ραούλ Κούπερ. Όπως και συμβαίνει.

Η ομάδα έβγαλε σε διάστημα τεσσάρων ημερών δύο κρίσιμα παιχνίδια με απόλυτη επιτυχία και δίνει την αίσθηση ότι βρίσκει τη φόρμα της την κατάλληλη στιγμή. Την ώρα που πρέπει. Φυσικά και υπάρχει εξήγηση γι’ αυτό.

Για παράδειγμα, η κατακόρυφη βελτίωση του Σέρχιο Κόκε είναι ένας από τους λόγους, αφού είχαμε σημειώσει την τελευταία φορά πόσο αναγκαίο είναι για τον Αρη να πάρει βοήθειες από τους κομβικούς του παίκτες. Επειτα, η επάνοδος του Ναφτί μετά τον τραυματισμό του, αποτελεί σημείο «κλειδί». Ο Γαλλοτυνήσιος είναι πολύ σημαντικός παίκτης για τη λειτουργία της ομάδας, αφού πολλές φορές κρατάει μόνος του ολόκληρο το κέντρο. Γίνεται άλλη ομάδα ο Αρης μ’ αυτόν στην εντεκάδα.

Την… ευτυχία του Κούπερ μεγαλώνει η παρουσία του Σάκη Πρίττα που αναγεννήθηκε στα χέρια του, όπως φυσικά και ο Κάμπορα που ανταποδίδει την εμπιστοσύνη που του δείχνει με… γκολ. Ο Χαβιέρ είναι «λαχείο» για τον Αρη, αφού την ικανότητά του να κάνει γκολ από το πουθενά ελάχιστοι την διαθέτουν στο ελληνικό πρωτάθλημα. Θα σε «σκοτώσει» αν τον χάσεις για δευτερόλεπτα από τα μάτια σου. Να μην ξεχνάμε και τον Καμέλ Μεριέμ. Μεγάλη πάστα ο Γάλλος χαφ, έκανε τη διαφορά στο ματς με τον ΠΑΟΚ  και έδειξε πως μόλις βρει ρυθμό θα δώσει ουσία και ποιότητα στο δημιουργικό κομμάτι της ομάδας.

Στο ματς με την Καβάλα ο Αρης φάνηκε να «κερδίζει» και τον Νάτσο Γκαρσία. Ηταν η πρώτη φορά μετά τον τραυματισμό του που ο Βολιβιανός έδειξε να βρίσκει τον καλό του εαυτό και ο Αρης χρειάζεται τον καλό Νάτσιο ενόψει πλέι οφ και τελικό Κυπέλλου.

Επειτα, στα δύο τελευταία παιχνίδια οι «κίτρινοι» πολύ πάθος, πολλά τρεξίματα, πρέσαραν ψηλά και… καλώς εννοούμενο τσαμπουκά, στοιχεία που είχαν «κρυμμένα» το προηγούμενο διάστημα. Ηταν, ακόμη, η πρώτη φορά που εφάρμοσαν πιστά σε δύο ματς σερί το 4-4-2 που παίζει ο Κούπερ, κάτι που σημαίνει ότι προφανώς αφομοίωσαν αυτά που τους ζητάει ο προπονητής τους.

Εφόσον ο Αρης διατηρήσει τα παραπάνω στοιχεία με την ίδια ένταση ως το τέλος (δεν βλέπουμε γιατί να μην το κάνει), δεν έχει τίποτα να φοβάται. Όχι μόνο θα μπει στα πλέι οφ, αλλά θα πρωταγωνιστήσει κιόλας, ενώ θα φτάσει και στον τελικό του Κυπέλλου. Μετά το 3-1 της Τετάρτης, σοβαρότητα χρειάζεται μόνο στη ρεβάνς.

Εν κατακλείδι, ο Αρης που βλέπουμε το τελευταίο διάστημα αγγίζει τα πραγματικά του στάνταρ απόδοσης και γίνεται αυτό πάνω στη ώρα. Εφόσον δείξει τη συνέπεια και σταθερότητα που ζητάει ο Κούπερ ως το τέλος, τότε… τα καλύτερα μόλις ξεκίνησαν για τους οπαδούς του.

Παντελής Ζουμπούλης

Ποιος θα το φανταζόταν ρε παιδιά, ότι θα τελειώσει η φετινή σεζόν και κατά 99%, οι φίλοι του Ολυμπιακού, θα αισθάνονται πολύ πιο ευχαριστημένοι από την πορεία της ομάδας τους στο Τσάμπιονς Λίγκ, σε σχέση με πρωτάθλημα και κύπελλο. Όχι τίποτε άλλο, μα 13 χρόνια ολόκληρα χρόνια, δεν το είχαν συνηθίσει.

Οι “ερυθρόλευκοι” αποχαιρέτησαν την κορυφαία διοργάνωση της ηπείρου μας σε συλλογικό επίπεδο με ψηλά το κεφάλι. Κουρασμένοι, αλλά όχι ντροπιασμένοι. Και μάλλον κάπως εκνευρισμένοι, αφού αν είχαν τύχη(χρειάζεται η ρημάδα στη μπαλίτσα), μπορεί και να πετύχαιναν μια ιστορική πρόκριση, αν αναλογιστούμε και την κατάσταση στην οποία βρίσκονται, μα συνάμα και τα όσα “βγήκαν” κατά την διάρκεια του 90λεπτου κόντρα στους Γιρονδίνους. Θαρρώ ότι το “όπου φτωχός κι η μοίρα του”, ταιριάζει στην περίπτωση του Ολυμπιακού. Γιατί πήγε στην Γαλλία με έναν τόνο…γκρίνια, άλλον έναν…τόνο προβληματισμού και εκεί που θα μπορούσε να επιστρέψει με χαμόγελο, τελικά έμεινε με το “γαμώτο”!
Συνέχεια »